استراتژی کانورژن (conversion ) چیست؟

استراتژی کاورد کال در اختیار معامله مقدماتی

مقدمه

استراتژی کانورژن  Conversion یکی از ساختارهای کلاسیک و کم‌ریسک در بازار اختیار معامله است که بر پایه آربیتراژ و ناهماهنگی‌های قیمتی میان دارایی پایه و اختیارهای مرتبط با آن شکل می‌گیرد. هدف اصلی این استراتژی، حذف کامل ریسک نوسان قیمت و تبدیل بازده معامله به نوعی درآمد ثابت تا سررسید است. کانورژن معمولاً توسط معامله‌گران حرفه‌ای و بازارگردان‌ها استفاده می‌شود، زیرا نیازمند اجرای هم‌زمان چند موقعیت و محاسبه دقیق هزینه‌هاست. در این ساختار، معامله‌گر بدون نیاز به پیش‌بینی جهت بازار، از اختلاف جزئی قیمت‌ها سود کسب می‌کند و بازده نهایی از ابتدا مشخص و قابل محاسبه است.

 

مفهوم و منطق کلی استراتژی کانورژن

استراتژی کانورژن بر اساس رابطه بنیادین میان اختیار خرید، اختیار فروش و دارایی پایه بنا شده است؛ رابطه‌ای که در نظریه‌های مالی تحت عنوان برابری اختیار خرید و فروش شناخته می‌شود. طبق این رابطه، قیمت‌ها باید به‌گونه‌ای تنظیم شوند که امکان آربیتراژ بدون ریسک وجود نداشته باشد. با این حال، در عمل و به دلیل شرایط واقعی بازار، گاهی این تعادل به‌طور موقت برهم می‌خورد.
کانورژن دقیقاً از همین انحرافات قیمتی استفاده می‌کند. معامله‌گر با ترکیب خرید دارایی پایه، فروش اختیار خرید و خرید اختیار فروش با قیمت اعمال و سررسید یکسان، موقعیتی ایجاد می‌کند که نسبت به نوسانات قیمت خنثی است. در نتیجه، سود یا زیان معامله به تغییرات قیمت دارایی وابسته نخواهد بود.

 

شرایط جذاب شدن استراتژی کانورژن

اجرای کانورژن زمانی توجیه‌پذیر است که قیمت‌گذاری اختیارها از حالت تئوریک فاصله گرفته باشد. معمولاً این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که اختیار فروش نسبت به اختیار خرید ارزان‌تر از ارزش منصفانه خود معامله شود. چنین شرایطی می‌تواند حاصل هیجان بازار، عدم توازن عرضه و تقاضا یا تمرکز معامله‌گران بر یک جهت خاص باشد.
نقدشوندگی بالا یکی از الزامات کلیدی این استراتژی است. هر سه جزء معامله باید عمق بازار مناسبی داشته باشند تا اجرای سریع و بدون لغزش قیمتی امکان‌پذیر شود. علاوه بر آن، زمان باقی‌مانده تا سررسید نیز اهمیت دارد؛ زیرا هرچه فاصله تا سررسید بیشتر باشد، فرصت آربیتراژ پایدارتر است، هرچند هزینه نگهداری موقعیت نیز افزایش می‌یابد.

 

ساختار و نحوه پیاده‌سازی کانورژن

کانورژن از سه موقعیت هم‌زمان تشکیل می‌شود: خرید دارایی پایه، فروش اختیار خرید و خرید اختیار فروش. هر دو قرارداد اختیار معامله باید دارای قیمت اعمال و تاریخ سررسید یکسان باشند. این هم‌زمانی باعث می‌شود که ساختار نهایی کاملاً متقارن و قابل پیش‌بینی باشد.
در این ترکیب، فروش اختیار خرید و خرید اختیار فروش، یک موقعیت فروش مصنوعی سهم ایجاد می‌کند. زمانی که این فروش مصنوعی با خرید واقعی سهم ترکیب می‌شود، ریسک حرکتی قیمت به‌طور کامل خنثی خواهد شد. تفاوت اصلی این ساختار با هج ساده در آن است که هدف کانورژن صرفاً کاهش ریسک نیست، بلکه قفل‌کردن یک بازده مشخص از آربیتراژ قیمتی است.

 

نقش هر جزء در استراتژی

خرید دارایی پایه، ستون اصلی پوشش ریسک در این استراتژی است. این موقعیت تضمین می‌کند که در صورت اعمال اختیار خرید، سهم لازم برای تحویل در اختیار معامله‌گر باشد. بدون این بخش، فروش اختیار خرید می‌تواند ریسک نامحدود ایجاد کند.
خرید اختیار فروش نقش بیمه را ایفا می‌کند. اگر قیمت دارایی در سررسید کاهش یابد، اختیار فروش این امکان را می‌دهد که سهم با قیمت اعمال فروخته شود و زیان ناشی از افت قیمت حذف گردد. در مقابل، فروش اختیار خرید با دریافت پریمیوم، بخشی یا تمام هزینه خرید اختیار فروش را جبران می‌کند و منبع اصلی درآمد آربیتراژی محسوب می‌شود.

 

رفتار استراتژی در سررسید

در تاریخ سررسید، صرف‌نظر از سطح قیمت دارایی، نتیجه نهایی کانورژن تقریباً یکسان است. اگر قیمت دارایی بالاتر از قیمت اعمال باشد، اختیار خرید اعمال می‌شود و سهم به قیمت اعمال فروخته خواهد شد، در حالی که اختیار فروش بی‌ارزش منقضی می‌شود.
اگر قیمت دارایی پایین‌تر از قیمت اعمال قرار گیرد، اختیار خرید اعمال نمی‌شود و معامله‌گر اختیار فروش خود را اعمال کرده و سهم را به قیمت اعمال می‌فروشد. حتی اگر قیمت دقیقاً برابر با قیمت اعمال باشد، با فروش سهم در بازار نقدی می‌توان همان نتیجه مالی را تثبیت کرد. این ویژگی باعث می‌شود بازده استراتژی مستقل از نوسان قیمت باشد.

 

ماهیت بازده و مقایسه با درآمد ثابت

بازده استراتژی کانورژن از ابتدا قابل محاسبه است و ساختاری مشابه ابزارهای درآمد ثابت دارد. تفاوت اصلی آن با سپرده‌های بانکی یا اوراق، این است که بازده کانورژن از ناکارآمدی‌های بازار مشتق می‌شود و نه از نرخ بهره.
به همین دلیل، در برخی شرایط، بازده مؤثر این استراتژی می‌تواند بالاتر از ابزارهای سنتی کم‌ریسک باشد. البته این بازده محدود است و برخلاف استراتژی‌های جهت‌دار، امکان کسب سودهای بزرگ وجود ندارد. در عوض، معامله‌گر از ثبات و قطعیت نتیجه بهره‌مند می‌شود.

 

مزایا و محدودیت‌های کانورژن

مهم‌ترین مزیت کانورژن، حذف کامل ریسک حرکتی قیمت است. معامله‌گر نیازی به تحلیل روند یا پیش‌بینی جهت بازار ندارد و تنها بر محاسبات عددی تکیه می‌کند. شفاف‌بودن بازده و شباهت آن به درآمد ثابت، این استراتژی را برای سرمایه‌گذاران محافظه‌کار جذاب می‌کند.
در مقابل، سود محدود، هزینه‌های معاملاتی و نیاز به اجرای دقیق و هم‌زمان معاملات از محدودیت‌های آن است. فرصت‌های کانورژن دائمی نیستند و ممکن است تنها برای مدت کوتاهی در بازار ظاهر شوند. کوچک‌ترین تأخیر یا خطا در اجرا می‌تواند کل آربیتراژ را از بین ببرد.

 

جمع‌بندی

استراتژی کانورژن نمونه‌ای روشن از استفاده هوشمندانه از ابزارهای مشتقه برای ایجاد بازدهی کم‌ریسک است. این استراتژی نشان می‌دهد که در بازار اختیار معامله، همیشه سود به معنای پیش‌بینی درست جهت بازار نیست، بلکه گاهی نتیجه شناخت دقیق روابط قیمتی و اجرای منظم یک ساختار آربیتراژی است. کانورژن برای معامله‌گرانی مناسب است که به‌دنبال بازدهی پایدار، قابل محاسبه و مستقل از نوسانات بازار هستند و توانایی مدیریت دقیق جزئیات اجرایی را دارند.
برای آشنایی بیشتر با استراتژی کانورژن  Conversion و بررسی شرایط اجرایی آن، می‌توانید جهت دریافت اطلاعات تکمیلی و راهنمایی دقیق‌تر با پشتیبانی کارگزاری گنجینه تماس بگیرید.

 

سوالات متداول 

۱. استراتژی کانورژن برای چه نوع سرمایه‌گذارانی مناسب است؟

این استراتژی بیشتر مناسب افرادی است که به‌دنبال بازدهی کم‌ریسک و قابل پیش‌بینی هستند و ترجیح می‌دهند بدون پیش‌بینی جهت بازار، از اختلاف قیمت‌ها سود کسب کنند.

۲. آیا در استراتژی کانورژن امکان زیان وجود دارد؟

در صورت اجرای صحیح، انتخاب قرارداد مناسب و محاسبه دقیق هزینه‌ها، ریسک قیمتی حذف می‌شود و زیان عملیاتی وجود نخواهد داشت؛ ریسک اصلی مربوط به اجرا و هزینه‌های معاملاتی است.

۳. آیا برای اجرای کانورژن نیاز به وجه تضمین داریم؟

خیر، چون اختیار خرید به‌صورت پوشش‌داده‌شده و با داشتن دارایی پایه فروخته می‌شود، معمولاً نیازی به وجه تضمین جداگانه نیست.

۴. سود استراتژی کانورژن چگونه محاسبه می‌شود؟

سود نهایی از اختلاف بین پریمیوم دریافتی و پرداختی آپشن‌ها به‌علاوه اختلاف قیمت اعمال و قیمت خرید دارایی پایه به‌دست می‌آید و از ابتدا قابل محاسبه است.